CHAN's Blog

แนะนําให้ พี่คนนั้น ตรวจสุขภาพ ดีกว่าครับ

ปล่อยไว้อาจจะยิ่งแย่
เจอแต่เนิ่นๆ จะดีกว่า

ผมก็เป็นอยู่เยอะพอสมควร แต่สุขภาพจิต นี่ เต็ม 100

เห็นด้วยค่ะ แต่จริงๆเข้าใจและรับมันยาก

ความตาย เราทุกคนคงหนีไม่พ้น
ขึ้นอยู่กับว่าจะช้ารึเร็ว

คนที่ตายไปผมคิดว่าเค้าไปสบาย
แต่ผมยังอยากลำบากอยู่บนโลกนี้ อีกนานๆๆ


คุร CHAN เป็นพรีเซนเตอร์ pepsi ป่ะเนี่ย อิอิ
เดี๋ยวโค้กน้อยใจน่ะ

ผู้ชายส่วนมากกลัวความตาย เป็นอย่างยิ่งต้องพูดบ่อยๆให้ชินว่าความตายเป็นเรื่องธรรมดา ไม่มีอะไรน่ากลัว แค่หลับไป จะช้าหรือเร็วก็ต้องตาย หนีไม่พ้น แล้วจะกลัวทำไม แต่ตอนนี้ยังมีชีวิตอยู่ก็หมั่นทำบุญทำทานไว้ ใจจะได้เบิกบาน นี่เป็นการช่วยให้ลุงแกคลายทุกข์ลงได้นะคะ

เกิด แก่ เจ็บ ตาย เป็นเรื่องที่อยู่รอบตัวเรา
บ้างไกลตัว แต่บางครั้งก็ใกล้จนน่ากลัว

ด้วยสภาพแวดล้อมและการใช้ชีวิตในปัจจุบัน
ต้องเผชิญกับสิ่งแวดล้อมนานาสารพัด
การเกิดเหตุแบบนี้จึงเลี่ยงได้ลำบากจริงๆ ค่ะ

ชีวิตหนอชีวิต เกิดมาก็ไม่พ้นความตายอยู่ดี

"ทำไมหมู่นี้ไม่ค่อยมีคนมาเม้นท์เลย"
ไม่ต้องสงสัย ไม่ว่างกะขี้เกียจ 2ตัวนี้ละเป็นเหตุ
เสียดายลบเอนทรี่ที่แล้วทำไม มันเรื่องจริงที่ทุกคนหนีไม่พ้น

การไม่มีคนมาเม้นเลยก็น่าสลดล่ะนะคะ

กลับมาแล้ว มารายงานตัวคะ ยินดีด้วยกับความสำเร็จ
แต่ถ้ามีอะไรไม่ดี ก็ขอให้ผ่านมันไปได้ด้วยดีนะคะ

ช่วงนี้ใกล้สอบแหะแต่ก็ยังเข้ามาเช็คชื่อตามระเบียบหุหุ

ทำทุกวันนี้ให้มีความสุขก็พอ..
มาอ่านไม่ทัน ขออภัย

มาไม่ทันอ่านค่ะ

สวัสดีวันอาทิตย์ที่กำลังจะหมดไปค่ะ

มาไม่ทันอ่านเหมือนกันครับ เพราะว่าช่วงนี้กำลังแย่อยู่เหมือนกันครับ

คุณชัยวัฒน์ สถาอานันท์ ได้เขียนไว้ใน "มีกรอบไม่มีเส้น" เกี่ยวกับการสูญเสียและการพลัดพรากไว้อย่างน่าคิดนะครับ (เนื่องจากได้อ่านหนังสือเล่มนี้เมื่อเกือบห้าหกปีที่แล้ว และเป็นหนังสือของเพื่อน ผมเลยจำเนื้อความอย่างละเอียดไม่ได้ ต้องขออภัยด้วยนะครับ)
ประมาณว่า
การสูญเสียและการพลัดพรากนั้น ไม่ใช่แต่เพียงการที่เราจะไม่ได้พบกับคนๆ นึงตลอดไป แต่หมายถึงการที่เราจะไม่ได้ประสบพบกับสิ่งที่เราเคยชิน อาจเป็นเสียงของคนๆ นั้นในตอนเช้าๆ แกงเขียวหวานรสชาติที่แสนคุ้นเคยของคนๆ นั้น หรือแม่แต่เสียงบ่น ซึ่งตอนนั้นอาจไม่จะอยากฟังเท่าไหร่ .... แต่ต่อไปนี้มันจะไม่มีอีกแล้ว